Hoe het allemaal begon met de TT-wandelreizen Korea - Japan – Taiwan

 

Ja waar ben ik aan begonnen om met zo groep op pad te gaan. Maar had al met iedereen van de groep kennisgemaakt tijdens een Info en contactdag in ’s Hertogenbosch. Waar we een rondleiding kregen en een boottocht onder de stad Den Bosch. Waar natuurlijk de Bossche Bol niet ontbraken.

Zuid-Korea Seoul en ook Wonju was geen probleem, doordat ik een grote groep had kon ik een touringcar huren en ook voor de rondleidingen een plaatselijke gids.

Dan naar Japan, de kaartjes voor de Narita Expres had ik goed voorbereid op het internet goed de procedures bekeken. Foto’s van waar ophalen enz. We hebben we hotel bij station Shinjuku, die een pendeldienst tussen het hotel en het station onderhield. Wat kan er misgaan?

Ruud was de langste van het stel en moest achterin lopen, en als iedereen daartussen bleef kon er volgens mij niets fout gaan.

Echter bij aankomst op station Shinjuku was de drukte overweldigend. Natuurlijk had ik op TV wel eens gezien dat er deurdouwers waren in de Metro tijdens de spits. Maar nu om deze tijd.

Snel met de groep eruit uitgang Zuid kwamen we buiten Lucht en iedereen nog compleet!
Echter de pendel vertrok van uitgang West. Waar is die? 

Weer na binnen kon niet meer want de kaartjes waren opgeslokt. Voor ons een drukke weg en ook rechts van ons. Een politieagent die ik wilde raadplegen vluchten weg, omdat hij geen Engels kon. Maar via een student, werd me vertelt dat ik de weg moest oversteken. Nu zag daar uitgang New-Zuid, uiteindelijk moesten we nog een weg overstekken. Dit enorme station met liefst 4,5 miljoenen reizigers op een dag heeft 16 perrons, drie verdiepingen. En een groot aantal particulieren spoorwegen allemaal met een eigen station gedeelte.

We komen bij uitgang West drie verdiepingen en zie beneden een bus van het hotel staan. Ik maak een run er heen en vertelde dat die moest wachten want ik had nog een hele groep.
Nee zei die de laatste rit, dus hotel gebeld en de bus kwam toch nog terug we waren allemaal in het hotel gearriveerd.

Nu na al de jaren ben ik wel door de wol geverfd en heb geen problemen met of het nu Sydney, China Beijing, Xian of Changdu of Rusland Vladivostok is.

Zal in mijn blog in de komende periode enkele leuke terugblikken en ervaringen opnemen

Hoe het allemaal begon met de TT-wandelreizen Nieuw-Zeeland en Australië

Was in die tijd ook erg actief met de wandelwegen en had in 2004 het Airbornepad van Lommel naar Arnhem de wandelgids met een werkgroep gemaakt. Gaf daar ook een aantal lezingen over in gemeentelijke bibliotheken, ook een in Kasteel Heeswijk maar ook bij een wandelvereniging Groot Gestel.

Daar vroeg men ik niet naar Nieuw-Zeeland en Australië ging. Ik dacht waarom niet Ben van de Velden was gestopt en had geen bezwaar en niemand ging daarheen. Ik moest een programma maken speciaal voor deze groep en dit was niet low-budget.

Ik had een stilzwijgende afspraak met Jago, waar ik nog wel eens reizen begeleidde niet op zijn terrein te komen.

Echter tijdens de Tweedaagse van Bern waar ik met een personenbusje voor Jago heen was.
Hoorde ik dat de groep bij mij annuleerde, omdat er een aantal verveelde dingen gebeurd waren met ziekte en een ongeluk binnen de vereniging. Ik had speciaal voor hun een wandelprogramma op verzoek in Nieuw-Zeeland gemaakt, dus dat ging niet door.

Echter had nog drie belangstellenden maar ja dat was te weinig en zouden een jaar later wel voldoende deelnemers voor zijn? Nu het werden er liefst 27.

Ik organiseerde vooraf een wandeldag met een wandelend diner in Oosterbeek. 

Deze plaats kon ik door en door het uitzetten van het Airbornpad Market Garden. 

Waar ik 2,5 jaar mee bezig ben geweest.

Na de bijeenkomst werd met behulp van twee extra chauffeurs deze reis gemaakt. Een geweldige wandelreis vol gezelligheid en vele malen samen eten.

In Ierland waar ik wandelden hoorde ik dat de groep toch naar Nieuw-Zeeland was geweest met Jago en tijdens de wandeling vroeg twee wandelaars of ik ook naar Korea- Japan en Taiwan ging.

Nee daar was ik nog nooit geweest, maar als op de slaapzaal van de Ganzenheuvel nog iemand dat vraagt.  Toeval bestaat niet maar begrijp het nog steeds niet tijdens de Vierdaagse vragen nog enkele of ik dat niet zou willen organiseren.

Als ik dan ook nog eens een mail ontvang waarin Wim Maas mij vraagt of ik voor een groep van 9 plus 3 (alleen Korea) dit zou willen organiseren. Denk ik waarom niet, ik wil daar ook wel eens heen.

Nooit bang geweest voor iets te organiseren en ook niet voor de taal, want met mijn handen en voeten regelde ik alles. Jarenlang een groepsreis naar Engeland voor de 100 Engelse Mijlen (Centurion) gemaakt, zorgde voor de verzorging, overnachtingen en vervoer en liep zelf dan ook nog even de wedstrijd.

Zo gingen we met een grote groep van twintig wandelaars naar Korea - Japan en Taiwan maar daar de volgende keer over.

Wandeling bij Ubon Ratchathani - Ban Wang Yang

 

Wandeling bij Ubon Ratchathani - Ban Wang Yang

29 juni 2022

Kan de drang om nog even te wandelen toch niet onderdrukken. Nu ik toch in Ubon Ratchathani ben even nog een wandeling te maken..

Voor mijn vertrek had ik van een vriend  Stephen Unsworth, de ‘Flash Git’ / Steve Grand Master van Hash harrier House Ubon Ratchathani. Die trouwens op 9 juli 2023 weer een nieuw Hash hebben en verzamelen bij  Outside Inn. Zorg dat je erbij aanwezig kan zijn.

Informatie vind je op https://www.facebook.com/ubonhash/

Een wandelroute van een eerdere HHH ontvangen op kaart.  Aangekomen de motorbike geparkeerd en op pad. Het water niet vergeten, want een ruststop onderweg is er dit keer niet.

Toch valt het soms niet mee om het juiste pad te vinden, want wat betekent Jungle track een smal pad?, een bijna onzichtbaar pad? of een pad/weg tussen de bossen? Zonder aanwijzingen moet ik toch wel een paar keer gokken en als ik aan de andere zijde ben. Toch eerst even kijken hoe ik nu echt gelopen had moeten.  Was leuk te wandelen al was het wel erg warm.  Op de rivier zie ik enkele vissersbootjes en bij Hat Tha Hong liggen ook enkele viskwekerijen in het water te drijven.

Dorpsbewoners die met hun koeien rondwandelen om ze te laten grazen.

En het is erg leuk hoe vriendelijk alle bewoners zijn. Ondanks ik vaak door hun tuin of over het erf wandel. Terwijl vele lekker de hitte ontvluchten in hun hangmatje en die zullen wel gedacht hebben wat doet die gekke buitenlander.

De honden laten soms even zich horen, maar zijn niet agressief tegenover mij, iets wat me eigenlijk erg meeviel. Een afwisselende route op verschillende plaatsen zijn mensen bezig met huisvlijt.

De landerijen worden besproeid terwijl de muziek hun eentonige werk verlicht. Langs de rivier lopen en passeer de Rivierside tempel Wat Ban Wang Yang.  Als ik ergens kijk of ik een smal pad in moet komt een fietser naar me en vraag wat ik doe. Er is dus toch wel wat sociale controle. Als ik hem vertel dat ik een hike maak, groet die me vriendelijke en rijdt weer door of die nu precies wist wat ik deed weet ik niet.

Het is net geen 9 kilometer geworden en ben na 1 uur en 42 minuten weer bij de motorbike. Even bij een plaatselijk shopje een ijsthee en dan weer terug naar huis. Was een mooie week.

Een keer5 samen op wandelreis door Thailand dat kan.  Wandelreis Thailand

Hoe ik gelopen heb met de lussen staat hier 

https://www.komoot.nl/tour/824370267?share_token=av1Vg1uNmwbljeWfXhPebDrC3y3zzfaKBgPsZ93z9afh4HxpK5&ref=wtd

Khun Korn Forest Park Chiang Rai

BLACK HOUSES

Vanochtend na het uitchecken eerst naar Museum Baan Dam bekend als de Black Houses, die gisteren Kukkai Poppop mij aanraadde om nog te bezoeken. Het niet voor niets.

Maar op weg er heen kom ik langs Wat Huay Pla Kang en het grote witte beeld, wat ik gisteren ook vanaf de tempel op de berg had zien liggen.

Wat Huay Pla Kung het grote beeld van Guanyin (de godin van de genade van Chiang Rai) en de waardige Nagas en Draken die het gebied beschermen. De tempel heeft een 9-verdiepingen pagode, welke in China. Taiwan en Japan de belangrijkste Pagode zijn.

Dan verder naar Baan Dam museum.

The Black House is een van de meest ongewone, vreemde en surrealistische meesterwerken in Thailand. Het is geen Black House maar het zijn een 40 tal zwarte huisjes.

Ondanks dat het de Zwarte Tempel wordt genoemd en het tempelachtige uiterlijk van het hoofdgebouw, heeft het geen religieuze betekenis. Toch waren de voornaamste bezoekers die er waren vandaag als ik er was monniken.

The Black House is de creatie van de lokale kunstenaar uit Chiang Rai Thawan Duchanee, die studies heeft gedaan in Japan, India en ook aan de Koninklijke Academie voor Beeldende Kunsten in Amsterdam, keerde Thawan terug naar Thailand.

Als je de huizen binnen loopt deed me dat denken aan de Noormannen en Vikingen, vele vachten en Houtsnijwerk als enorme geweien. Lange zwarte tafels met daarop zwarte krokodillen om ringt met stoelen met vachten. Vele schilderijen en buiten steenvormen in cirkels en andere wijze.

Als ik een witte koepel in wil gaan zie ik een groene slang net voor me willen gaan. Ik laat hem voorgaan en besluit de andere kant te nemen om misschien vandaar een foto te kunnen maken.

Maar hij of zijn liet zich daar niet zien, ben ook niet op onderzoek uitgegaan.

Hierna rij ik naar Khun Korn Forest Park waterfall parkeer de motorbike en begin aan de nature trail. Het eerst wat ik tegen kom is een bordje die me waarschuwt tegen een beet van een Groene Vipiers boomslang, die ik al in de ochtend had gezien. Gelukkig tijdens de wandeling niet gezien. Een mooie wandeling beetje uitdagend voor sommigen misschien.

Op de hele route kwam ik maar twee mensen tegen het is een Indisch stel, die me vriendelijk vertelden dat de waterval niet zover was. Dus echte Indiase toeristen die actief bezig zijn ook in Thailand.

Op de terugweg neem ik eerst het lage pad en bij een rieten en bamboe bruggetje steek ik over. De tweede oversteek ziet er wat gammeler uit, maar ook die wordt genomen. Maar dan kom ik later voor een rivier. De stenen liggen net wat te ver uit een en zijn glad dus durf niet te springen en besluit toch maar weer terug te gaan en de rest van de route dezelfde pad te nemen.

Een mooie afsluiting en dan verder naar Chiang Mai heb een mooi hotel voor een kleine prijs vlakbij het vliegveld.

Wilde nog een Hash van Chiang Mai doen, maar had 45 minuten om er te geraken en de rijtijd was al 39 minuten. Dus het was mooi geweest voor deze dag komt wel weer een andere keer.

Ga even bij Jan Sunshine langs voor af te spreken voor morgen en een broodje kroket en wil nog even langs de The Lazy Farang rijden. Maar kan hem niet vinden en blijkt op maandag gesloten te zijn. Even gedag wezen zeggen in Little Village en daar ook maar even iets gegeten.

Zo was de dag weer geheel gevuld

Hoe het allemaal begon met de TT-wandelreizen La Palma

 

Tijdens onze vakantie op Lanzarote maakten we gelijk een plan z.s.m. na terugkomst weer een vlucht te plannen maar dan naar La Palma. Maakte daar een aantal wandelingen en vond het een mooie bestemming voor Worldtravel van Ben van der Velden, die nieuwe bestemmingen zocht. Ook zag bij toevallig in het blad wat in het vliegtuig lag een artikel over een Vierdaagse op de Noordpool.

Welke ook door Ben is uitgevoerd in zijn programma van de wandelreizen.

Als je over toeval heb laten we op onze vlucht naar La Palma ook nog eens een deel van dezelfde crew hebben, die ik bij mijn eerst vlucht had.  Werd gelijk als VIP behandeld met een cola Bacardi met wat nootjes

Bij terugkomst melden op de legerplaats Orischot en moest ik vliegen naar Zurich om de nieuwe keukencontainers met computers onder de knie te krijgen, die we in Bosnië zouden gebruiken.
Moest uiteindelijk twee functie doen zowel Chefkok als hoofd restaurant had een eigen container om te slapen.

Zelf zat ik een half jaar in Bosnië en startte daar ook een wandelgroep waar mee op zondagochtend mee ging wandelen.

Tijdens mijn break in september begeleide ik voor Jago een groepsreis naar de Vierdaagse van Wales, deze werd gehouden in een plaatsje Llandrindod Wells. Dacht met de langste naam, maar dat klopt niet want dat is in Wales lanfairpwll­gwyngyllgogerychwyrndrobwllllantysiliogogogoch

Al zegt men dat dat Bangkok die heeft Krung Thep Mahanakhon Amon Rattanakosin Mahinthara Ayuthaya Mahadilok Phop Noppharat Ratchathani Burirom Udomratchaniwet Mahasathan Amon Piman Awatan Sathit Sakkathattiya Witsanukam, maar die is niet aangeschreven en in het Thais denk ik heeft die minder tekens.

Nu de Vierdaagse van Wales erg kleinschalige met mooie route, die door de hoteleigenaar zelf werden uitgezet. Bij de briefing voor de start werd dan ook verteld dat we steeds goed moesten uitkijken vooral voor het moeras en dat de schapen ook wel eens een markering opaten.

Bij terugkomst in het hotel zien we iedereen voor de TV zitten, na een rampenfilm aan het kijken. Nee het was hoe de twee vliegtuigen de Twin Towers in vlogen.

Als ik weer in Bosnië in het kamp ben is alles veranderd. We zitten achter een wal van hoge kubussen van blokken. Wandelen alleen nog met een bewapend voertuig en een ambulance. Nee dat was maar kort, dit is niet leuk.

Na mijn Bosnië-tijd liep toch wel alles anders dan gedacht geen ontslag bij terugkomst, maar een plaatsing op een bedrijfsbureau. Dus niet meer in de horeca geheel tegen mijn zin en voor mijn doen te weinig werk voor 40 uren aanwezigheid.

Na bijna twee jaar kwam toch een grote reorganisatie en ik mocht eruit. Ik startte met een wandelreis naar La Palma voor Ben en daarna vroeg hij me mee als twee chauffeur in 2004 naar Nieuw-Zeeland om een bus te rijden. Er waren toen nog 2 Tweedaagse op Nieuw-Zeeland. De ene was in Christchurch en de andere die we nog kennen die van Rotorua. In die tijd mochten er geen twee IML-tochten in een land zijn. Christchurch is een stille dood gestorven, maar was een mooie tocht. Deels heb ik die afgelopen Nieuw-Zeeland wandelreis van mij gedaan in 2020.

Maar TT-Wandelreizen was na mijn FLO (Functioneel Leeftijd Ontslag) in een versnelling gekomen. Vierdaagse Ierland met Wicklow Mountains, Hadrian’s Wall, West Highland Way, Drielandentocht ( Tsjechië, Polen, Duitsland), Julianatocht, Coast to Coast, La Palma, La Gomera, en meer.

Ob Khan National Park

De volgende ochtend met Sjef op tour en ik wilde naar het Ob Khan natuurpark  niet ver van het resort te gaan. Eerst wel gezwommen en een goed ontbijt genomen, want was zelf al weer rond zes uur op het terras aan de koffie.

Nu Sjef achterop en op weg. Via slingerde wegen bereikte we het natuurpark, waar we gratis in mochten. We begonnen aan de Nature Trail, maar na 200 meter had Sjef het wel gezien. Ja het is geen vlak pad het is klimmen en soms klauteren. Heerlijk weer even bezig te zijn.

Bij een brug over de rivier is het afgesloten, maar het is prachtig weer en denk kijk wel hoever ik kom. 

Ik moet een behoorlijke klim maken, maar daarna gaat het rustig afdalende naar het eindpunt. Dit is op de camping. Maar de camping ligt aan de andere kant van de rivier. Die stroomde wel niet hard, maar moet er doorheen het water ruim over de knieën. Hopende dat de sleutels niet nat zouden worden, anders start de motorbike niet meer.

Maar goed niet gevallen en we rijden daarna naar de Grand Canyon, 50 baht entree. Nu dat is meer voor jeugd, die aan watersport doet en abseilen. Een ijsje en omdat Sjef zei dat die nog nooit uit het centrum was geweest dacht we rijden naar Wat Phrathat Doi Suthep en is de meest heilige tempel in Noord Thailand.

Daarbij iets gegeten en Sjef hoefde niet meer na de tempel, na al de bochten had Sjef het wel gezien en zijn zitvlak ook.

Even samen een massage gehaald in de stad en wilde nog even Kriz van een van de Thailand groepen  terugrijden. Echter kon het adres niet vinden, want waar het moest zijn vertelde de portier dat het daar niet was. Dus teruggereden naar het Little Village resort.

Hoe het allemaal begon met de TT-wandelreizen

 Ja de kop van mijn vorige stukje was natuurlijk niet goed want wandelreizen zijn er altijd al geweest, maar het ging over hoe ik aan mijn TT-wandelreizen begon.

Na 24 jaar Ardennen wandelweken te hebben gedaan, had zelf nog nooit gevlogen. Niet dat het mij beangstigde maar ach Duitsland, België en Luxemburg waren al mooi. Ook ging ik wel eens met een busreis mee naar Oostenrijk voor daar een meerdaagse te wandelen. Zoals de Bodemsee 3-daagse van Romanshorn. Waar je twee dagen met de boot ging en een dag met de trein. Deze werd voor de 30e en laatste maal gehouden van24-26 september 1999. Zie het verslag van Peter van de Ven op pagina 20 van het OLAT-Nieuws.

Dan Knittelfeld de voorloper van de IML Leutasch/Seefeld in Oostenrijk e.d.

Maar voor mij waren reizen met een touringcar niet mijn ding.

Deed dat wel eens voor wat voor mijn vriend Jago Mulder bij Jagotravel, maar je was dan meer bezig met is iedereen wel weer in de bus, heeft iedereen de sleutel van de kamer en eventuele mankementen op de kamers.

Nee ik ging liever met een kleine groep, waar we gezamenlijk ontbijten, picknicken en dineren. Als het lukte in een groot huis en zelf koken. Zelf en met wandelvrienden als chauffeur optreden en met de groep meewandelen of met verzorgingspostjes onderweg de groep verzorgen.

Als de groep zich na afloop van die dagen als vriendengroep had ontwikkeld was mijn wandelreis goed.

Vliegreizen

Toen ik 52 jaar was kreeg ik te maken met een grote reorganisatie bij de Landmacht waar ik jarenlang werkzaam was als chef-kok, hoofdkeuken en chef-hofmeesters en hoofd kantines en messes.

De horeca van de kazernes werd uitbesteed aan een cateringbedrijf en mijn baan stond ook op de tocht. Daar de Garnizoenen en ook Limburg ook werd opgeheven kreeg ik een gesprek over wat mijn wensen waren. Waar een nieuwe plaatsing of dat ik misschien ook wel de dienst wilde verlaten.

Nu net gescheiden en twee jonge kinderen, zag ik een plaatsing ver weg niet zitten, dus de dienst uit en meer wandelen zag ik meer zitten. Ik had door mijn werk met veel diners voor commandant, officieren, onderofficieren en de Big Five (Burgemeester & Commandanten) en activiteiten zoals diploma-uitreikingen en Passing Out op de KMS (Onderofficiers School) veel uren gemaakt. Overwerk uitbetalen kon Defensie niet, dus een verlof overschot.

Thuisgekomen besproken met mijn vrouw. Nu had mijn vader gevlogen van Schiphol naar Amerika. Hij was wel niet van de airport af geweest. In die tijd kon je op Schiphol om een vliegbeleving mee te maken een Europese of Intercontinentale voor niet veel geld. Dat was voor 9/11.

Maar dit vond Conny niets, want die had al vaak gevlogen naar de Canarische eilanden met haar ouders. Dus er werd een vlucht Lanzarote geboekt en nam vrij om mijn verlofdagen te gaan opmaken voor dat ik de dienst uit kon. Want uitbetaling was er niet bij.

Twee dagen voor vertrek van onze vlucht kreeg ik mijn burgermanager aan de telefoon, die vertelde dat de plaatsingen nog steeds niet bekend waren. Maar dat de Provinciale Commandant Noord-Brabant mij wel op de hoogte wilde brengen van mijn plaatsing.

Nu het werd Bugojno, ik zei ik weet niet waar dat ligt maar vermoed niet op de Canarische eilanden.
Nee het ligt in Bosnië, en dat terwijl ik altijd zei ik ga pas naar Joegoslavië als Joego tours weer met hun oranje bussen daar wekelijk na toe reed.

Zo vertrok ik met mijn vlucht naar Lanzarote. Het was mijn eerste vlucht en met
Transavia, dus vroeg bij de incheckbalie of mijn parachute, stoel voor lange benen en mijn biefstuk geregeld waren.

In het vliegtuig kreeg ik inderdaad en stoel voor lange benen bij de nooduitgang, maar geen parachute om te voorkomen dat ik waarschijnlijk tussentijds het vliegtuig zou verlaten.

Als de stewardessen met het eten rondgaan vraag ik of mijn biefstuk geregeld was en zij riep door het vliegtuig heen naar haar collega of mijn biefstuk was geregeld. Nu je had de mensen om me heen eens moeten zien kijken. 😊  Nu de biefstuk was er niet, maar kreeg wel als tegemoetkoming een flesje wijn met nootjes. Het was nog in de tijd dat de alle vliegtuigpassagiers klapten na de landing.

Maar mijn eerste vlucht was gemaakt

Wordt vervolgd.