Hoe het allemaal begon met de wandelreizen

Rond mijn  11e jaar ben ik begonnen met het wandelen, hoe ik daar toe kwam heb ik beschreven in Het Dagboek van een Wandelaar  maar rond mijn 19e jaar begon ik als ik vrij, want na mijn tijd als kok in de horeca bij de landmacht kok geworden,  was ook wandelwegen te wandelen.

Dat werd aangewakkerd door een artikel in het Bondsblad Op Goede Voet van de KNBLO waar een verslag werd gedaan over een wandelweg in de buurt van Kassel. Had ook gelezen dat bij Osnabrück in Wiehengebirgte een aantal wandelwegen waren. Door de oefeningen kwam ik regelmatig in deze omgeving en begon wandelwegen als de Wittekindsweg, Pickerwege, Todenwege, Friesenweg en Weserbergland te bewandelen.

Maar deed deze altijd alleen met een rugzakje op. Vroeg wel eens iemand mee via het clubblad, maar dan melden iemand die jou tempo niet liep of ik het niet zag zitten daar een week mee op stap te gaan.

Nu was ik altijd al actief, want met me 12e schreef ik verslagen in het clubdlad van de Haagsche Wandel Vrienden en met mijn 14e maakte ik een overstap naar de RWV (Rotterdamse Wandel Vereniging) ook dar zorgde ik voor verslagen en allerlei vulling voor het maandblad. Van  Hoe is de staatnd ? wat is je kilometerstand tot Wist je dat.... 

Als ik in 1974 geplaatst wordt in Oirschot kom ik met de wsv OLAT (Ollandse Lange Afstand Tippelaars) in contact in deze link leest u hoe de liefde voor OLAT begon.  Daarna ben ik liefst 32 jaar actief in diverse bestuursfunctie van de vereniging geweest.

Met mijn vriend en medebestuurslid Jan v.d. Ven wandelden we regelmatig wandelpaden in België waar onder die van de GR56 in de Oostkantons. Tijdens een bestuursvergadering waren zo vol lof over de wandeling, dat onze voorzitter Ben van de Velden voorstelde om een wandelweek over deze GR in de Oostkantons te organiseren. Met ene groot aantal families en auto reden we naar de Ardennen. We wandelden samen, kookten en deden spelletjes. 

Hierna ging ik wandelweken over de Duitse en Belgische wandelpaden organiseren, had zelf nog geen rijbewijs, maar wist altijd wel familieleden, en vrienden te organiseren om te rijden met een minibusje. Ik zorgde voor de maaltijden en wandelde mee. Overnachtingen in Jeugdherbergen en natuurvriendenhuizen.

Na enige van deze reizen had ik de gedachte om de Tour de Mont Blanc gaan doen. Een oproep in het OLAT-Nieuws leverde vele belangstellenden. Hele gezinnen, maar moest men met rugzak een aantal dagen lopen op bergschoenen. Dus begon ik wandel weekenden in de Ardennen te organiseren, waar men met bergschoenen en rugzak moest wandelen. Zo vielen er toch wel een aantal; af en door de prijs vielen ook de gezinnen weg. Uiteindelijk kon ik zelf door privé omstandigheden deze wandeling niet maken en heb Piet Knoester bereid gevonden dit over te nemen. Uiteindelijk heb ik nooit meer de Tour de Mont Blanc gedaan.

Met Jan v.d. Ven gingen we met groepjes de GR-5 wandelen en we liepen toch wel dagafstanden van ruim 30 kilometer. Voor OLAT organiseerde ik nog steeds wandelweekend in de Ardennen. Tot dat ik mijn dochters kreeg, mijn partner wandelde ook en een weekend was te lang. Dus werden het dagtochten, de uiteindelijk de OLAT-clubreizen,  naar de Ardennen met een touringcar. Welke nog steeds bij OLAT worden georganiseerd. Ik gebruikte de naam TT-clubreizen was Theo Tromp, maar kon ook Theo en Toon van Wordragen betekenen ;-)

Maar rond de Pasen ging ik voor OLAT een wandelweek in de Ardennen organiseren in Hamoir. Er werd een huis gehuurd voor een groep. Het ging een beetje omslachtig want de toenmalige penningmeester wilde eerst van elke inschrijvingen het geld binnen zien. Gevolg was dat we in drie huizen overnachten, die meer dan 10 km uit elkaar lagen. Maar wel in één huis aten.

Tijdens deze reis waar ook Frans Staal (Frans Cognac) was kwam het idee omdat ook het volgende jaar weer te doen en nagenoeg alle deelnemers betaalde 100 gulden aan, zodat ik voor het jaar er op alvast een huis kon vast leggen. De naam TT-wandelreizen was een feit.

Liefst 24 jaren heb ik elk jaar eerst 1 week en daarna twee weken georganiseerd. We reden de zaterdag met vier personenbusjes en de volgende zaterdag kwam er een touringcar met de nieuwe groep en wat dagwandelaars. Ik zorgde voor Chili Con carne na de wandeldag voor ca 80 deelnemers.

 En de de oude groep ging met de touringcar terug en daarna begon de tweede week met nieuwe wandelingen. Dus er waren er ook die 2 weken bleven.

Voor zes uur was ik bezig met het ontbijt en trouw was Frans er dan ook voor een bakje koffie, we wandelden over verschillende afstanden 15/20km en een 30/40 km groep. Met koffiekopje en lepeltje werd de avond ervoor gekeken hoe ik het moest indelen. Zodat we aan het eind van de dag overal weer een chauffeur hadden, want die wandelden ook mee.

Een uur na terugkomst had ik voor een 32 tot 36 personen een driegangen maaltijd klaar. Als men daarna aan de koffie was, ging ik douchen en dan ging de bar open.  Nu was dat zelfbediening geld deed men in een schaaltje. In een week gingen er toch wel 12 kratten Trappistenbier Rochefort 8 door en ook een groot aantal Abdijbier Leffe Brune. 

Deelnemers waren nagenoeg elk jaar dezelfde en als iemand niet meer meeging dan bracht een van de oud deelnemers wel iemand mee.

Ook nog tweemaal een wandelreis naar Fussen in Duitsland Beieren bij Peter Schoorstra.

Helaas zijn de foto's van al deze jaren verloren gegaan, misschien nog ergens op de zolder in een fotoalbum op zolder in Weert

Pas na vierentwintig jaar veranderde deze wandelweken in de Ardennen/Eifel naar andere landen.

Maar daarover een andere keer.

Cinque Terre

Een dagje Cinque Terre, met te veel mooie plekjes voor de foto's. Jammer natuurlijk dat nog steeds een gedeelte niet bewandeld kan worden. Nu wordt er weer een data genoemd van 2020, maar het ziet er niet uit dat het stuk dan hersteld zal zijn.

Je ziet er geen enkele werkzaamheden en de instorting is erg groot op die plek zo te zien. Alle kraampjes e.d zijn nagenoeg ingestort.

De wandeling was goed te doen met lekker wandelweer, het was dus weer volop genieten van de uitzichten. Een mooie afsluiting van de wandelingen.

Natuurlijk sluiten we af met een maaltijd in stijl zo in een vissersplaatsje een schotel met visgerechten.

Ik sla het laatste plaatsje over om nog de boardingcards te gaan voorbereiden.

Als ik uit het station komt zie ik nog een Facebook vriend Rosa, deze ontmoette ik na onze reis Assisi-Rome toen we ook een paar dagen in La Spezia waren.

dus even mee gesproken en een cola mee gedronken.

Ze volgt mijn TT-wandelreizen nog steeds.

FLORENCE

Na een uitgebreid en goed verzorgd ontbijt bij hotel La Pace in Pisa wandelen we na het vlakbij gelegen station. De gisteren gekochte kaartjes worden geldig gemaakt.

Als ik de mooie treinen in Italië ziet vraag ik me af waarom, die in Nederland zo flop waren. Andere kwaliteit ? andere eisen ? of zijn er andere dingen gebeurd?

Maar goed wij arriveren na een 50 minuten op het station in Florence. Via Whatsapp wordt er contact met Sophie gelegd, want het er hectisch druk en ook omdat ik naar een blondine kijk met lang haar. Moesten we toch even een juistere plek afspreken. Nu wij werden gevonden, kon ook niet andere met mijn oranje shirt.

Vlot maakte ze kennis en nam ons mee naar een rustigere plek. Laat ons even later al de eerste aparte verkeersborden van Florence zien. Een Franse artiest verandert verkeersborden in aparte kunstwerkjes. En als je rondwandelt zie je er velen. Na eerst een grote aantal bekeuringen te hebben gehad is het nu een gezicht van de stad geworden.

Na een klein stukje stopt ze bij een groot huis en dit blijkt een wijnhuis te zijn. En vraagt of we al trek hebben in een glaasje wijn. Nu om 10.15 uur vonden we dat toch wel erg vroeg, maar gelukkig was het voor de rest van het verhaal. Er zat een luikje in het huis, waar men vroeg de mensen, die je niet binnen wilde hebben door het luikje van wijn voorzag.

Daarna maken we een rondwandeling over de overdekte markthallen. Allerlei soorten producten maar natuurlijk, maar dan zie je ook hoe verschillend de eetgewoontes zijn. Koeienmagen, pens, stierenballen, slokdarmen, nieren en vele soorten orgaanvlees. Naast vissen als Morenen en zwaardvis.

Na een kop koffie wandelen we verder de stad in en komen bij het Doama, daar vielen mijn ogen bijna uit de kassen. Wat een prachtige gebouwen zoals de Dom. Sophie vertelt over waarom sommige niet gereed zijn gekomen op een leuke wijze. Zonder alleen saaie jaartallen.

De brug van de leerlooiers en slagers, die moest verdwijnen voor de stank, om plaats te maken voor de goud en zilversmeden. De lange ruim 1 kilometer lange gang, die de twee paleizen van de heersende familie verbond.

In 1569 werd Cosimo I de’ Medici, voorheen Opperste Heerser van Florence sinds 1537, tot Groothertog van Toscane benoemd. Cosimo bleef tot 1574 aan de macht. Onder Cosimo kende Toscane een periode van economische en sociale groei, dankzij een reeks werken op agrarisch gebied en mijnbouw. Het Groothertogdom ging tevens over tot de hervorming van de florentijnse administratie en liet het palazzo degli Uffizi bouwen, waar zich alle regeringskantoren bevonden.

Naast deze informatie kregen we van Sophie ook te vertellen waar het beste Italiaanse ijs is te koop en het verschil waar je vers ijs en opgemaakt ijs aan kan herkennen. Iets wat ik graag mee neem, maar ondanks het ijs dan is opgemaakt de meloen ijs mijn favoriet blijft. Helaas heeft mijn Huupkes IJs in Weert deze niet altijd.

We bereiken de andere zijde van de oevers bij een plein, waar we afscheid nemen van Sophie die ons het prachtige Florence heb laten zien en nemen een lunch. Waarna we een aantal aanwijzingen van haar kregen hoe we nog naar een prachtige uitzicht konden wandelen.

Helaas waren we niet op de hoogte van de wijze van het aperitief. Sophie had voor ons om 19 uur een plek in ene goede wijnzaak gereserveerd. Maar als we daar komen en men brengt de wijn kaart met flessen wijn tot 200 euro en daarbij de kaart van de maaltijden. Vonden we toch als grotendeels geen wijndrinkers dit een reden om ergens anders wat te gaan eten.

Nu was de wijn een plekje verder ook 5 euro een glas, maar wat later begrepen we ook het Italiaanse Aperativo, omstreeks 18.00 uur komt er op nagenoeg alle café's een tafel met wat hapjes te staan. Terwijl je een glaasje drinkt kan je gratis van deze hapjes gebruikmaken.

Het was een geweldige dag en we reizen rond 21 uur weer terug naar Pisa voor onze overnachting.

Wandelreis www.tt-wandelreizen.nl

Op zoek naar het echte pelgrimsgevoel (2)

16 augustus 2011

Bij het ontwaken, kijk ik naar buiten en zie het klooster en de basiliek van Vezélay prachtig boven het wolkendek uitsteken. Het is een geweldig gezicht en het is net of het in een meer ligt.

Het ontbijt is helaas lang niet zo uitgebreid als de prijs deed vermoeden. Wij starten bij de kerk waar we gisteren zijn gestopt. Door het ontbijt zijn we wat later dan gepland en gaan vlug op stap.

Dan kom ik er snel achter dat de track niet klopt met de richting. Dus lopen we terug en zien de bordjes richting Santiago. Die gaan we volgen en vergeten vlug de GPS-route, die ik heb gedownload, dat blijkt de fietsroute te zijn.

De afstand is wel wat meer dan via de GR 13, die we van plan waren te gaan volgen. Volgens planning zullen we vandaag ook zo’n 2000 meter gaan stijgen. Het is niet druk op het pad, we zien alleen één Frans echtpaar, dat op een andere route wandelt. Net na Cure, treffen wij Theo van de Ven, onze vaste begeleider met de koffie. Grote winkels bleken er niet te zijn en in een buurtwinkeltje hadden ze slechts 1 kuipje margarine en 2 stokbroden. Hopelijk vindt hij later op dag wat meer.

We laten ons de koffie goed smaken en gaan dan weer verder op pad. Het is behoorlijk warm en de zon schijnt volop. Mijn hoedje blijkt geen overbodige luxe.

Bij Saint-André-en-Morvan zien we een café, gaan daar op het terras zitten en bestellen een biertje. De gastvrouw is niet erg vriendelijk en met moeite krijgen wij van haar een stempel in onze paspoorten. En toen iemand van ons om een nette stempel vroeg, was het helemaal over.

Dan krijg ik een telefoontje van Theo dat hij 200 meter verderop bij de kerk zijn soeppost heeft opgezet.

We vertrekken meteen en geven het cafeetje een 4 als beoordeling en dat is dan alleen voor het mooie uitzicht. Theo staat lekker in de schaduw van een paar bomen en hij heeft goulashsoep gemaakt.

Dat geeft nieuwe energie en wij gaan dan ook weer vlug verder.

We wandelen langs een oude wasplaats en we dalen snel af naar de beek van Le Soloir. Het blijkt gezichtsbedrog want er zitten ook behoorlijk wat klimmetjes tussen voordat we daar aankomen.

We zijn allemaal blij dat we er zijn, want aan de laatste klim vanaf het stuwmeer Cresent leek geen einde te komen.

Uiteindelijk komen we in het plaatsje Marigny-l’Eglise, waar we overnachten. Theo van de Ven heeft al moeten vaststellen, dat het enige café hier gesloten is.

Gelukkig hebben we nog een biertje in de koelbox. Wij hebben vandaag 26 km afgelegd. De besproken kamers zijn wel wat klein, maar ik slaap goed.

Op zoek naar het echte pelgrimsgevoel (1)

Maandag 15 augustus 2011

Vannacht heb ik maar weinig geslapen. Natuurlijk ook nog tot laat doorgewerkt omdat er op het laatst nog het een en ander geregeld moest worden. Maar voordat de wekker afloopt ben ik al wakker. Dan de ontbijttafel nog even klaarmaken; voor de komende 10 weken is dit ons laatste gezamenlijke ontbijt met Conny Nakken.

Met het busje rijden we naar Hotel-Restaurant De Statie waar even later de andere deelnemers binnen druppelen. We verwelkomen de nieuwelingen met koffie en Limburgse vlaai.

De autorit gaat over rustige wegen richting Frankrijk voor de #camino de #Santaigo de #Compostella en daar is het zelfs zondag vanwege Maria Hemelvaart, dus kunnen we ook daar lekker opschieten.

Rond 13.00 uur houden wij een korte lunchpauze en rijden dan rechtstreeks door naar Vezélay. Het is bijna 20.00 uur als wij daar aankomen.

Wij bekijken de basiliek en maken een foto van de Jacobusnis. Dan nog een drankje op een terras en onze eerste wandeling van ongeveer 3 km, gaat het dal in naar het dorpje Saint Père, waar we overnachten.

Ons adres blijkt een zeer luxe en duur hotel boven op een heuvel te zijn, met prachtig uitzicht en een schitterende badkamer met erg veel spiegels. Helaas geen mogelijkheid om koffie te bestellen op de kamer. Wij moeten ook gebruikmaken van het ontbijt en dat kost € 10,00 extra. per persoon.